Zwijgen

“Heavy shit, dit,” dacht ik. Ik duwde op de knop, het scherm werd zwart. Het was akelig stil in de kamer, als na een slechtnieuwsgesprek. Het was moeilijk om te aanvaarden wat ik net had gezien en gehoord.
Twee mannen, gekraakt voor de rest van hun dagen, getuigden ingetogen doch – naar mijn smaak té  – gedetailleerd hoe ze in hun kinderjaren misbruikt werden door The King of Pop. Ik staarde,  compleet flabbergasted, zwijgend voor me uit. Zelfs mijn glas stond stil.

De lotgenoten, eentje uit de VS, eentje uit Australië, vertelden gelijklopende verhalen. Hoe ze al heel jong fan werden van de zanger. Hoe ze door de superster werden ontdekt en meegezogen in zijn paradijs. Hoe ze, haast alsof het in de Human Nature lag, al gauw uren alleen met de Moonwalker in zijn slaapvertrek mochten doorbrengen. Hun moeders en familie verbleven in aanpalende luxekamers. Net als hun ouders ging ik mee in het verhaal, door idolatrie verblind. Zien en niet zien. Wat magisch voor een kind, om de kamer te mogen delen met zijn larger-than-life-icoon!

Genieën zijn wat excentriek, toch? Terwijl we ons vrolijk maakten over die alsmaar extremere looks, die immer lichter wordende teint, die talloze gezichtscorrecties, shaketen we ons toch maar lekker suf doorheen die Wacko Jacko-manie. Was Thriller dan geen fantastisch album? Die clip niet ronduit revolutionair? Dat dansen niet fenomenaal? Nog altijd zie ik mijn vriend Robbie in café Napoleon de luchtgitaar omgorden en op virtuoze wijze Beat It plagiëren, gratis bekkentrekkenrij erbovenop. Wanna be Startin Something, wisten wij veel wat precies?

We keken er niet van op als we Zijne Gebleektheid hand in hand met een jongetje van zeven zagen lopen. We are the World, we are the Children. En ach ja, het Peter Panprincipe, jongens die nooit man willen worden. Heeft zo’n megaster nog wel een léven? We haalden onze  schouders op, dronken nog een glas en volgden onze hormonen.

Medelijden kreeg ik, met die kinderen maar ook met hun moeders. Moeders zijn ook maar kleine meisjes die vrouwen worden. Zij erkenden hun verantwoordelijkheid. Zonder noemenswaardige weerstand hadden zij hun zoontje overgeleverd aan de wellust van een pedofiel. Ook zij, vooral zij, sloten de ogen voor wat misschien wel kón, maar wat ze onmogelijk als realiteit konden accepteren. Ik geloof niet dat ik mezelf ooit kan vergeven, zei er een. Ik geloofde haar.

De jongens vertelden niemand iets, bleven opgesloten in samenzweerderige loyaliteit. Spreken was de code breken. Toen HIStory voor het eerst voor de rechtbank verscheen, hielden zij de kaken stijf op elkaar. Sterker nog: zij ontkenden. You are not alone.
I loved him, gaven ze toe. Zo ver kan het gaan. Bij een van hen, hij was toen tien, schoof His Badness een met diamanten bezette ring om de vinger. Een huwelijkscadeau.
De Smooth Criminal ging vroeg dood, zoals het grote kunstenaars past. Op de afterparties in het hiernamaals breakdancet hij voor lieden als Elvis, John Lennon en Kurt Cobain. Aan de bar bestelt Amy nog een fles tequilla. Don’t stop till you get enough.

De jongens werden mannen, vonden een vrouw maar geen rust. Ze daalden in diepe dalen, worstelden met het bestaan, kwamen er maar niet achter hoe dat zo kwam. Ze kregen kinderen.
Toen ze hun zoontjes vijf, zes, zeven zagen worden, vielen hen de blinden van de ogen. Hoe konden zij, toen zélf amper vijf, zes of zeven, zich ooit verantwoordelijk hebben gevoeld voor de seksuele uitspattingen van een volwassen man?
Zij spartelden zich in het reine, kraakten de gouden schelp, doorbraken de omerta. De een biechtte bij zijn broer, de ander schraapte alle moed bij elkaar en vertrouwde zijn vrouw. Het moest eruit.

Toen je dacht alles gezien te hebben, serveerde de documentaire nog een extra sterk degustiefje. De fans, believers, vonden deze bekentenissen Dangerous. Het imago van hun idool besmeurd! De boodschappers, als kind misbruikt, werden voor hun openhartigheid genadeloos aangepakt. Door een deel van de buitenwereld opnieuw gefileerd, weggezet als leugenaars, verguisd, gehaat, publiekelijk gehoond. Wie het liedje niet wilde horen, schoot op de pianist. Ook dat kwam hard aan. Don’t Care About Us, ondervonden zij. Opnieuw.

The way you make me feel. Sommige boodschappen bezorgen ons ongemak. We voelen ons er niet lekker bij, ze bedreigen onze comfortzone. Maar ze moeten wel worden verteld. De waarheid heeft haar rechten. Wie onrecht wordt aangedaan, moet spreken. Zwijgen is geen optie. Daar is moed voor nodig. Het siert de toehoorders dat ze even de tijd nemen om te luisteren naar het verhaal. Achteraf is er altijd nog tijd genoeg om je af te vragen:
Who’s Bad?

Een gedachte over “Zwijgen”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s