BOEK DOODT MAN
Zo staat het er. Boek. Enkelvoud.
Dat kan u zich toch echt niet inbeelden.
Fake nieuws, denkt u. Clickbait. U wordt zowaar een beetje boos.
Aha, denkt u dan. Een metafoor, dat zal het zijn. Beeldspraak voor adembenemende literatuur! Een bespreking van een boek waar je helemaal kapot van gaat. Uw humeur licht op. Leuk gevonden van die recensent! Monkelend denkt u aan dat mopje uit uw kinderjaren over dat boek zonder leestekens waardoor lezers vergaten te ademen en dood neervielen.
Helaas. Het spijt mij. Dit verhaal is waargebeurd. Of alleszins dan toch op ware feiten gebaseerd.
De man in dat verhaal ben ik, het boek heet Barakstad, JMH Berckmans Gebundeld, telt 1351 pagina’s en weegt 1750 gram, gewogen op de glanzende rode weegschaal waarmee ook boter, bloem en suiker tot op de laatste gram wordt afgemeten. Grondige research vormt het deeg van elk krokant verhaal.
Eén kilo en driekwart, onthoud dat getal.
Veertig euro dokte ik voor deze kanjer. Dát getal mag u dan weer vergeten, u zou ervan gaan huilen. Eén tiende van die som gaat, als ik correct ben ingelicht, naar de auteur. De meesten onder ons blijven hun lange leven gewoon behoeftig, een minderheid wordt slapend rijk, het ware drama overkomt de artiest die na zijn dood pas commercieel van waarde wordt. De Van Goghs, de Kafka’s, de De Schrijversen.
Voor elk verkocht exemplaar ontvangt JMH Berckmans postuum een cheque van vier euro, omgerekend 0,00296 euro per pagina.
Om van mijn hobby rijk te worden als Elon Musk zet ik maar beter een kaars voor het raam vannacht.
Zoals het een Verzameld Werk betaamt, verzamelt dit verzameld werk alle werk van de ons in 2008 veel te vroeg ontvallen schrijver. Vijftien boeken in één volume. Dat is smeken om problemen! Dat werkelijk niemand bij de uitgeverij eraan heeft gedacht die afzonderlijk makkelijk te manipuleren schrijfsels te bundelen in een box en als kerstcadeau te presenteren, waar gaat het in hemelsnaam naartoe met de literatuur in dit land?
We krijgen het zo aangeboden, we moeten het ermee doen, maar neemt u van mij aan, dat ding is niet te tillen. Ik heb mijn leven lang gesport. Gezwommen, gefietst, gebiljart, gesnookerd, geflipperd, getafelvoetbald, me dag en nacht in het zweet gezwoegd, geloof mij, zelfs voor een getraind atleet is ploeteren door deze turf een waar tortuur.
U leest zelf ook, u weet hoe dat gaat. Een echte lezer leest altijd en overal. In bed, in bad, op WC en canapé. Niet aan de keukentafel uiteraard, die is geschikt misschien voor parochieblad of reclamefolder, maar taboe voor de roman. Een echte lezer verafschuwt kruimels tussen de bladen, een gele veeg kipcurry over een mooie zin, spetters uit de pan op de alinea’s. De ware lezer leest in stijl, leesvoer op de schoot, beentjes languit, theetje daarbij of beter nog een glaasje witte wijn.
Dan wens ik u met deze JMH waarachtig veel succes.
Lees die gigant maar in je bed!
Een heus gevecht, ik zweer het u. Ga je liggen op je zij, dan moet je steunen op je elleboog, na drie minuten schiet de kramp je in je schouder. Durf je daarvoor de slaper naast je wakker maken? Daar komen domestieke problemen van!
Je kan lezen en slapen als Napoleon, half rechtop met een hoop kussens in de rug. Beter voor de spijsvertering naar het schijnt. Maar wie valt zo in slaap?
Dus ook met dit boek deed ik wat ik elke avond doe. Ik ging liggen op mijn rug, zette het boek rechtop op mijn, het mag geweten zijn, dubbelgespierde bast. Ik verloor me in de woorden en gleed wat later, ook zoals ik elke avond doe, als een geliefde in de armen van de nacht. Terwijl ik van het leven en de liefde droomde, ging het boekwerk alsmaar zwaarder drukken op mijn borst. Mijn longen kregen het benauwd, mijn hart moest pompen of verzuipen, mijn droomgedachten raakten in de war.
Traag maar zeker dreigde ik te bezwijken onder de last van deze knots.
Ach, en toen.
Wat prijs ik mij gelukkig met wat de heer me heeft gegeven! Wat ben ik dankbaar voor de wetten van de zwaartekracht en een boezem zonder haar! Mijn borst, u mag dat weten, is kaler dan een pas geplukte kip. Geen plukken haar tussen de tepels, geen struikgewas van sprieten van navel tot hals, spiegelglad, strak als een gesteven laken, een glijbaan zonder hindernis is mijn bast, dus de aarde ondervond niet de geringste weerstand toen ze de verzamelde werken van JMH Berckmans naar zich toe ging trekken en onweerstaanbaar gleed het ganse oeuvre van de betreurde schrijver als een dood lichaam weerloos op de vloer.
Daar heb ik het laten liggen.
Het moge er in vrede rusten.
