Hey Hey
Zo zeggen we dat toch, in het Tegenwoordigs?
Alleen mensen van vroeger beginnen nog een brief met Beste of Geachte. Terwijl u echt wel de beste bent. En achten doe ik u hoger dan twee populieren op elkaar. Echt waar. Mag ik vijf minuutjes? Ook uw tijd is kostbaar, ik weet dat, u leeft ook maar één keer.
Ik zou het graag eens even hebben over mij. Mij, de schrijver. Niet over dat personage dat in mijn verhaaltjes De Schrijver heet en dingen zegt en doet die niet echt gebeurd zijn. Of soms misschien ook wel, wie zal het zeggen. Ik niet. Dus even over de schrijver die over De Schrijver schrijft. Jezus, hoe dingen toch altijd ingewikkelder worden naarmate je ze helderder probeert te maken!
Het is namelijk: u en ik, we hebben wat te vieren. Niet nog een feest erbij, hoor ik u denken. Sinterklaas komt eraan, de kerstman dan, samen met de zoon van god, die zouden we nog bijna vergeten, oudjaar, nieuwjaar, driekoningen, voor je het weet is het carnaval en Pasen. Wat in godsnaam moet daar nu nog bij?
Voor mij een weet, voor u de vraag der vragen! Om het antwoord daarop te ontdekken, stel ik een rollenspelletje voor.
In de dagen van ontdekking sliepen mijn broers en ik met vieren in één kamer. Het licht moest uit, stikdonker en muisstil moest het zijn. Wij helaas waren het soort kinderen dat wel wilde, ook recht uit het hart beloofde, en vervolgens mislukte. Altijd wilde ééntje nog een laatste mopje kwijt. Altijd had een ander nog een vraag over het mysterie van het leven, en anders vulde de kamer zich wel met geluiden waarover ik het hier liever niet wil hebben. Wachtend op de slaap die maar niet wilde komen, speelden we heel vaak een spelletje. Een soort Wie Is Het zonder bord. Iemand bedacht in zijn hoofd een bestaand persoon, de anderen moesten met Ja/Neen-vragen ontdekken om wie het ging.
Ach, de onschuldige eenvoud van die dagen, soms knaagt dat nog weleens.
Dus nu bent u Mijn Broers en ik ben dan de persoon met een persoon in zijn hoofd. Of, nu ik er zo over denk, misschien is de gevierde niet écht een persoon. Of aan het einde van de ketting dan toch uiteindelijk ook weer wel. Wie zal het zeggen? U? Want ik dus niet.
Ok. Mijn Broers begint:
Is het een man? Nee.
Is het een vrouw? Nee.
Is het een transpersoon? Nee.
Geen man, geen vrouw, geen trans! Dat kan toch niet? Wat is het dan?
Dat is geen ja/-neen-vraag.
Doe niet onnozel.
Ook geen ja/neen-vraag.
Kan je jouw zogenaamd persoon vastnemen met je handen?
Nee. Ik denk het niet. Of op een bepaalde manier misschien ook weer wel.
Is dat ja of nee?
Dat gaat dan door en door, tot mijn broers er gefrustreerd en boos mee ophouden. Dat deden ze altijd vroeger, wanneer ze het antwoord niet konden vinden. Dan had ik ze waar ik ze hebben wou, ha!
U gelukkig bent zo niet. U bent nieuwsgierig, u wil weten. En kijk. Zo heb ik ook u precies waar ik u hebben wil. Exact zoals het in de voorbije 299 stukjes ook is gegaan.
Heeft u hem?
Inderdaad. We vieren vandaag met bubbels en trompetgeschal De Sprekershoek! Mijn echte broers zouden mij betichten van valsspelerij, in De Sprekershoek geen bestaand persoon willen zien en verontwaardigd me de rug toekeren. Gelukkig bent u enkel even maar Mijn Broers en niet echt mijn broers.
Driehonderd keer Sprekershoek!
U denkt: ik heb geeneens een klein cadeau gekocht. Ook geen eenvoudig kaartje opgestuurd. Eerlijk en oprecht, er in geen honderd jaar zelfs ook maar één keer aan gedacht!
Gelukkig maar, zou ik zo zeggen. Dat pleit voor u en uw bescheiden aard. De linten en de bloemen komen immers u, de lezer, toe vandaag.
Ergert u zich ook niet altijd blauw aan al die rijke werkgevers die op televisie komen zeggen dat zij en alleen zij de wereld op hun schouders dragen? Waar staat die onderneming zonder werknemer? Wel? Wat is een koning zonder land? Een winkel zonder klant?
Wat stelt deze spreker in zijn hoekje voor zonder u, zijn lezers in de zaal? Ik zeg het u: niets! Nada! Nothing! Hij bestaat niet eens.
Daarom staat vandaag u in het zonnetje, zelfs al is het licht bewolkt buiten. Wij vieren graag uw goede smaak, uw kennersoog, uw glimlach en uw traan. U bent de bron van al mijn woorden. De zin van elke zin. Het hart van elke tekst.
Voor elkeen van u: een diepe buiging en onmetelijke dank.
Schollekes en santéekes en dat we ze samen nog lang mogen mogen.
