Gebakken Lucht

Ooit moest ik voor school een bespreking schrijven over een boek dat ik niet had gelezen. De Komst van Joachim Stiller heette het, van Hubert Lampo. Wellicht had de leraar het zelf ook niet gelezen, waarom anders zou je vijfentwintig puistenkoppen opdragen het in jouw plaats te doen?

Als een echte schrijver loog ik toen mijn eigen waarheid bij elkaar. Ik beschreef hoe we ons tijdens een les oeverloos zaten te vervelen toen zomaar doorheen het plafond een knaap uit de hemel nederdaalde. Hij droeg een lange roze jurk en sandalen, op zijn hoofd een van doornen gevlochten kroon, had open wonden in handen en voeten en een lelijk gapend gat in zijn zij waar stroperig een streepje bloed uit sijpelde.
          ‘Jezus!’ riepen wij verwonderd en in koor want koorzang was nog in de mode toen. En in Algemeen Beschaafd, Jezus, niet Djiezes zoals men dezer dagen pleegt te doen.
          ‘Joachim,’ verbeterde de knaap, zacht doch dwingend. De leraar maande ons aan de nieuweling in ons midden op te nemen en hem mee te tronen naar de jeugdmis met gitaar en blokfluit op zaterdag en de volksdans op zondag. Al heel gauw bleek Joachim een meerwaarde te betekenen. Hij berekende sinussen en tangensen uit het blote hoofd, spelde feilloos de meest complexe woorden in het Frans, Engels en het Duits, legde ons de verschillen uit tussen toendra, taiga, prairie en steppe en benoemde zonder haperen de zesentwintig grootste rivieren van Europa op een blinde kaart. Wij zagen in hem onze redder, onze heiland, met de ogen dicht zouden wij hem volgen tot waar nog nooit iemand eerder was geweest.
          En de leerlingen leefden, zo besloot ik mijn epistel, nog lang en gelukkig, waarmee ik eerlijk aangaf dat mijn verhaal een sprookje was, gelukkig zijn stond in die dagen niet als doel in het curriculum vermeld.

Tijdens de evaluatie dacht ik eerst nog in de leraar een tevreden man te zien. Met de lach van een breedbekkikker riep hij me naar voren met de opdracht mijn verhaal integraal voor te dragen, een optreden dat door mijn klasgenoten zeer wel werd gesmaakt. Ik articuleerde duidelijk en zuiver met bijzondere aandacht voor de lange a, pauzeerde waar dat nodig was, liet elke lach stoïcijns over me heen waaien. Nog het meest genoot ik van de opluchting op het gezicht van die vierentwintig pukkelkoppen die door mijn toedoen even ontsnapten aan de haast ondraaglijke zwaarte van ons bestaan.
          Mijn verbijstering was dan ook onmeetbaar toen de leraar zijn verdict als een regenbui in de winter over mijn hoofd uitstortte:
          ‘De school is niet de plek voor komedie, De Schrijver. Lachen doe je maar in je vrije tijd. Voor Inhoud krijg je, dat spreekt, een 0/10. Je hebt het boekwerk niet gelezen en je verhaal is waardeloos, een lege doos, gebakken lucht. Wat Taal en Stijl betreft, in dit geval eerder Sfeer en Gezelligheid, geef ik je nog een 3.’
          Nu, zoveel jaren ouder en wijzer, kijk ik op die geschiedenis met enige mildheid terug. De man had uiteraard geen ongelijk. Ik had de opdracht niet naar behoren uitgevoerd. Toch had hij best ook wat coulanter kunnen zijn, ik had immers wel mijn best gedaan van het leven toch iets leuks te maken, een attitude die bij elkeen overal te allen tijde dient aangemoedigd.

Wat ik me onlangs pas realiseerde, ik was toen mijn tijd een halve eeuw vooruit. Met gebakken lucht valt dezer dagen heel wat eer en geld te rapen. Ik besefte het toen ook zelf nog niet, maar ik create content als een draaiorgel op de kermis en influencte als een goeroe in een roze jurk met sandalen aan de voeten en open wonden in handen, voeten en de zij. Mocht ik in deze eeuw geboren zijn, mijn vader zou tevreden zijn, mijn moeder apetrots, hun kind had het alsnog dan toch ergens nog gebracht. Knabbelend aan hun zoute chips zouden zij kijken naar hun bloedeigen telg bij Ruben aan De Tafel, omringd door een ambassadeur uit Amerika, een geleerde professor, een beroemde schrijver, een actrice, een oud-kolonel en een gerenommeerd advocaat, allen zich verdiepend in de vraag: Taart met Curryworst, JA of NEEN?
          Zij en onnoemelijk veel volgers zouden scrollen door mijn meldingen op Instagram en Tiktok, over hoe een spray aan te brengen in de poep, worstenbroodjes bakken voor gevorderden, waarom garnaalkroketten steeds mislukken, het openen van een kartonnen doos, hoe je appel mengt onder je cornflakes of stilstaande wagens in een file er zoal uitzien. Mijn gebakken lucht zou ruiken naar een rozenperk in hoogzomer, adverteerders zouden drummen in rijen dik, onmetelijk rijk en diepgelukkig zou ik worden door het bedenken en delen van niemendallen, frullen en pietluttigheden, nog naakter dan een keizer zonder kleren in een groot wit huis.

Wist u overigens dat ik ooit naast Carl Huybrechts stond te plassen in een urinoir? Twee blonde goden naast elkaar. Eeuwig zonde dat de mobiele telefoon toen nog niet bestond.

Geef een reactie